Anders.
Is het er altijd al geweest?.
Het gevoel anders te zijn.
Wat heb ik jouw misdaan.
Dat jij mij zo aan de zijkant laat staan.
Ik wilde mijn leven niet verder meer leven.
Ik kon, en had niets meer over om nog te geven.
Ik heb er voor gevochten, gehuild en geschreeuwd, juist om te kunnen leven.
Ik heb je gevraagd waarom jij mij geen liefde of warmte kon geven.
Ik ben anders ik weet het ik voel het, maar daarom ben ik niet minder mens.
Misschien is het beter voor mij , om jou te vergeten.,
Om mijn leven zonder jou te leven.
Die gedachten duren vaak maar even.
Want mijn hart wint het dan weer van het verdriet.
Doen alsof jij (mijn moeder) er niet meer bent kan ik niet.
Maar of ik mijn verdere leven aan de zijkant wil of kan staan.
Dat zal de tijd mij leren.
Marianne